Sənə Müraciət

Əslində bu müraciəti sənə çoxdandı yazmaq istəyirdim…

Ancaq necə yazacağımı elə hey götür-qoy edirdim…

Nəhayət qərara gəldim ki götür-qoy lazım deyil, həmçinin gecikdirmək də…

Qaralamaya yazmadan, oturub üzərində düşünmədən hətta bir az tələsik yazıram sənə…

Çünki zaman daralır, vaxt azalır və indi ən çox sənə ehtiyacım var…

Bəziləri ola bilsin, sənə müraciətimi yadırğayacaq, bəziləri də sənin kimliyini araşdıracaq…

Sən isə kim olduğunu bilirsən həmçinin bu yazınının sənə ünvanlandığını da…

Soruşa bilərsən ki, niyə sən, başqası yox niyə sən?!

Çünki

Artıq başqası qalmayıb yeganə ümid sənsən… Sən isə başqalaşırsan…

Halbuki sən belə deyildin və inanıram kı, hələ səndə keçmişin sönük də olsa qığılcımları durur.

Sən necə atəşli, coşqulu, vətənpərvər olduğunu göstərmisən və yenə də göstərə bilərsən…

Sənin həbsə atılmaqdan qorxmadığın, bir amal uğrunda mübarizə apardığın zamanın olub.

Atalar tək əldən səs çıxmaz deyəndə sənin tək əllə sovet divarına vurduğun yumruğun səsi eşidilib…

Əgər çox əlin bir arada çıxardığı səs, kiməsə çalınan alqış patırtısından o tərəfə getmirsə nəyə lazımdır o əllər?!

Hardadı o günlər…

O günlər ki, sənin qanın qaynayırdı, daha çox həvəsliydin nəsə etməyə…

Daha çox arzuluydun bütün köhnələri yeniləşdirməyə…

İndi isə… ehhh…

İndi isə səsin çıxmır, yaman tənbəl olmusan…

O enerjini, o ruhu səndə görmürəm artıq…

Nə qədər olar axı, palaza bürün, elnən sürün…

Yoxsa düşünürsən hər kəs başqalaşıb, sən yalnız qalmısan?!

Mən sənə yazıramsa demək yalnız deyilsən…

Yazıram ki, biləsən

Səndən başqa bir sən də var…

Səndən başqa minlərlə, milyonlarla sən var…

Sənə ehtiyacı olan sən…

Sən… Biz… Sən… Biz… Sən…